Ειλικρινά,η κατάσταση της σημερινής παιδίας είναι απελπιστική.Και ποιός φταίει γι αυτο?Η κοινωνία, που,κοιτώντας το άθλιο,σκουριασμένο ρολόι της,βλέπει πάντα ώρα 0.Που το πάω?
Θα σου πώ αμέσως.Πρώτα όμως σκέψου.Σκέψου πώς έχει εξελιχθεί η ζωή σου μέχρι τώρα.Τί απο οτι έχεις ζήσει μέχρι τώρα εξελίχθηκε όπως εσύ ήθελες?Σκέψου σε ποιά σχολή είσαι και απάντησε μου ειλικρινά άν ήταν πάντα αυτό που ήθελες.Απάντησε μου,εαν σου είχε δοθεί το δικαίωμα επιλογής να διαλέξεις όποια σχολή ήθελες,χωρίς καμία πίεση,χωρίς πανελλαδικές,χωρίς τίποτα δεν θα διάλεγες και θα ήξερες που θα ήθελες να πάς?
Πριν μπεις καν στον κόπο να σκεφτείς ή να απαντήσεις σου έρχονται αυτόματα οι λύσεις,ετσι δεν είναι?
Να λοιπόν που το πάω.Όλοι μας,απευθυνόμενοι στον ίδιο μας τον εαυτό κάνοντας αυτές τις ερωτήσεις,αυτούς τους προβληματισμούς,απαντάμε το ίδιο.Αυτο τί σημαίνει?
Ότι η κοινωνία παράγει ανθρώπους γεμάτους θέληση για δουλειά?
Ότι η κοινωνία παράγει ανθρώπους χαρούμενους-ευτυχισμέμους?
Ή οτι απλά παράγει αντικείμενα υποχείρια της ίδιας καλύπτοντας τα δικά της κενά,της δικές της ανάγκες,αναγκασμένα να ζουν σε μια ψευδαίσθηση,μια συνήθεια?
Ναι....τελικά όλα θέμα συνήθειας είναι...
Συνηθίζουμε τόσο πολύ να ζούμε με κάποια στάνταρντς,αφήνοντας πίσω τα όνειρα μας,τον εαυτό μας.
Ε λοιπόν εγώ αρνούμαι!Δεν θα ξεχάσω τι θέλω,δεν θα ξεχάσω τον εαυτό μου ούτε τα όνειρά μου!
Αρνόυμαι να πέσω σε ένα βαθύ ύπνο,αρνούμαι να σοβαρευτώ,αρνούμαι να μεγαλώσω!
Η ζωή είναι ένα πολύτιμο όνειρο και δεν θέλω να ξυπνήσω!
Θα κάνω οτι έχω επιλέξει να κάνω,άθελα μου και ύστερα υπόσχομαι οτι δεν θα αφήσω πίσω αυτά που θέλω να κάνω!
Είναι μια υπόσχεση ζωής!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου