H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια
γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε
να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες
μεσημεριανό
ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί
όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την
αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Νισσάν Σάννι και δεν υποφέραμε
από το
«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα,
ντουλάπια
και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα
χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες
χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες
κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε
ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν
έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί,
παίζαμε
όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα
φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν
κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας
νόμος
για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο
με
πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά
και
όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να
κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα
ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
μπουκάλια
νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το
αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες
με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.
Κανονίζαμε να
βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα
μας
έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση,
όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι
ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και
τους
φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από
τους
γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος
έπρεπε
να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές
όσο
άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για
να
περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες
ώρες
στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς
μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα
στην
άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε
κάποιο
chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα
αυτά
μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά
παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να
μεγαλώσεις σαν παιδί...
Σήμερα ήταν μια υπέροχη μέρα!
Ηλιόλουστη,όμορφη και πρόσχαρη!
Αν και συνήθως το λοιπόν είμαι του άστατου καιρού(μην χαίρεστε!χειμώνας 'ερχεται!),
σήμερα με το που ξύπνησα σκέφτομαι απο μέσα μου:
"Τι πιο ωραίο και κεφάτο απο το να πάρω τηλέφωνο την κολλητή μου,την Βαλένς να πάμε να φάμε πρωινό μαζί στην Πλατεία ελευθερίας στο κατάστημα Ρεκόρ και ύστερα για καφέ!!!".
Αφού λοιπόν συναντηθήκαμε και ωδεύοντας προς το μπουγατσάδικο,συναντήσαμε το παραπάνω αποτρόπαιο θέαμα!
Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το δυστύχημα,ποιοί σκοτώθηκαν(γιατι σίγουρα σκοτώθηκαν,προφανώς...),πόσοι σκοτώθηκαν,κ.ο.τ.σχ. αλλά μου έκανε εντύπωση το σημείωμα που έιδα πανω στο κατακερματισμέμνο αμάξι...
"ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΕΙ." - (Πρώτη φώτο.)
Την στιγμή λοιπόν που το είδαμε και εγώ,(μήν χάσω...) αμέσως άρχισα να βγάζω φωτογραφίες,σταματάει στο πλάνο μου ο παπούλης της τρίτης φώτο,σηκώνει απειλητικά το χέρι του προς τα πάνω και μου λέει το εξής:
"Βγάλε με και εμένα μια φωτογραφία παιδί μου,για να δούνε πόσο απαράδεκτοι είναι!
Βγάλε με!Βγάλε με!"
Αφού του είπα το ΟΚ,χαμογέλασε και έφυγε χαρούμενος...
Η Βαλένς πάντως κοιτούσε σαστισμένη το θέαμα(βέβαια άλλαξε ύφος μόλις της είπα "Κάτσε να σε βγάλω μια φωτό...") γιατί περίμενε το αγόρι της απο Ηγουμενίτσα να έρθει σήμερα και...καταλαβαίνεις. Ανησυχούσε η κοπελιά...
Δες πάντως το ύφος της στην τέταρτη φωτο...
Μες στον μόντελινγκ μου είστε όλοι fack my κοινωνία...
Τί είναι η αγάπη τελικά?
Για προβληματίσου λίγο μαζί μου...
Ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή:
Αγαπάς.Κάποιον,κάποια,κάτι. Όλα καλά και ρόδινα μέχρι εδώ,ναι?
Σε αυτό το σημείο λοιπόν η αγάπη χωρίζεται σε 2 κατηγορίες:
1)Αγάπη που ανταποδίδεται.
2)Αγάπη που δεν ανταποδίδεται.
Στην πρώτη περίπτωση όλα φαίνονται να είναι καλά αλλά....είναι?
Προχωρόντας σε μια σχέση σε περίπτωση χωρισμού,πληγώνεσαι.
Σε περίπτωση τσακωμού πληγώνεσαι...αλλά αντέχεις γιατι αγαπάς,υποτίθεται.
Στην δευτερη περίπτωση όλα είναι ξεκάθαρα:
Αισθάνεσαι οτι τίποτα δεν σου πάει καλά και πληγώνεσαι διαρκώς
τρομαγμένος και μόνο απο την αδιαφορία του άλλου...
Και στις 2 περιπτώσεις πληγώνεσαι. Οπότε...
ΓΙΑΤΙ? Γιατί υπάρχει η αγάπη?Ποιά είναι και τι θέλει απο την ζωή μας?
Γιατί όταν αγαπάμε βασανιζόμαστε τόσο?Δεν υποτίθεται οτι η αγάπη είναι ένα χαρούμενο συναίσθημα?
"To love is to suffer. To avoid suffering one must not love. But then one suffers from not loving. Therefore to love is to suffer, not to love is to suffer. To suffer is to suffer. To be happy is to love. To be happy then is to suffer. But suffering makes one unhappy. Therefore, to be unhappy one must love, or love to suffer, or suffer from too much happiness. I hope you're getting this down."
- Woody Allen.
Γειά σου ρε Woody!Πάντα μου άρεσαν οι αρλούμπες αυτού του ανθρώπου!
Anyway,love is a pain in the ass so...
Σήμερα έχω τα γενέθλια μου.
Χρόνια μου πολλά λοιπόν και μή φοβάστε!
Θα συγχωρέσω όσους με ξεχάσανε...
Καταραμένο πράγμα όμως...να κλείνεις τα 10,20,30...και να προχωράς.
Είναι σαν να αφήνεις κάτι πίσω.Τουλάχιστον εγώ ετσι αισθάνομαι.
Ας μην συνεχίσω άλλο όμως γιατί πάντα μελαγχολώ όταν έχω γενέθλια και δεν θέλω να φανεί...
Και πάλι χρόνια μου πολλά!
Ειλικρινά,η κατάσταση της σημερινής παιδίας είναι απελπιστική.Και ποιός φταίει γι αυτο?Η κοινωνία, που,κοιτώντας το άθλιο,σκουριασμένο ρολόι της,βλέπει πάντα ώρα 0.
Που το πάω?
Θα σου πώ αμέσως.Πρώτα όμως σκέψου.Σκέψου πώς έχει εξελιχθεί η ζωή σου μέχρι τώρα.Τί απο οτι έχεις ζήσει μέχρι τώρα εξελίχθηκε όπως εσύ ήθελες?Σκέψου σε ποιά σχολή είσαι και απάντησε μου ειλικρινά άν ήταν πάντα αυτό που ήθελες.Απάντησε μου,εαν σου είχε δοθεί το δικαίωμα επιλογής να διαλέξεις όποια σχολή ήθελες,χωρίς καμία πίεση,χωρίς πανελλαδικές,χωρίς τίποτα δεν θα διάλεγες και θα ήξερες που θα ήθελες να πάς?
Πριν μπεις καν στον κόπο να σκεφτείς ή να απαντήσεις σου έρχονται αυτόματα οι λύσεις,ετσι δεν είναι?
Να λοιπόν που το πάω.Όλοι μας,απευθυνόμενοι στον ίδιο μας τον εαυτό κάνοντας αυτές τις ερωτήσεις,αυτούς τους προβληματισμούς,απαντάμε το ίδιο.Αυτο τί σημαίνει?
Ότι η κοινωνία παράγει ανθρώπους γεμάτους θέληση για δουλειά?
Ότι η κοινωνία παράγει ανθρώπους χαρούμενους-ευτυχισμέμους?
Ή οτι απλά παράγει αντικείμενα υποχείρια της ίδιας καλύπτοντας τα δικά της κενά,της δικές της ανάγκες,αναγκασμένα να ζουν σε μια ψευδαίσθηση,μια συνήθεια?
Ναι....τελικά όλα θέμα συνήθειας είναι...
Συνηθίζουμε τόσο πολύ να ζούμε με κάποια στάνταρντς,αφήνοντας πίσω τα όνειρα μας,τον εαυτό μας.
Ε λοιπόν εγώ αρνούμαι!Δεν θα ξεχάσω τι θέλω,δεν θα ξεχάσω τον εαυτό μου ούτε τα όνειρά μου!
Αρνόυμαι να πέσω σε ένα βαθύ ύπνο,αρνούμαι να σοβαρευτώ,αρνούμαι να μεγαλώσω!
Η ζωή είναι ένα πολύτιμο όνειρο και δεν θέλω να ξυπνήσω!
Θα κάνω οτι έχω επιλέξει να κάνω,άθελα μου και ύστερα υπόσχομαι οτι δεν θα αφήσω πίσω αυτά που θέλω να κάνω!
Είναι μια υπόσχεση ζωής!
Για μια ακόμη φορά,μετά απο μια αρκετά μεγάλη περίοδο(περίπου ενός εξαμήνου) γεμάτη με διάφορα προβλήματα και αμφιβολίες για τις δυνατότητες μου,επανήλθα.
Επέτυχα σε αυτήν την εξεταστική(Σεπτέμβριος 2007) περνόντας αρκετά και δύσκολα μαθήματα
,αποκτόντας ετσι πάλι την χαμένη μου αυτοπεποίθηση.
Κατάφερα να καλύψω τα κενά ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος αυτών.
Αισθάνομαι οτι πλησιάζω ολοένα και πιο κοντά στο όνειρό μου.
Με την φόρα που πήρα τώρα...ποιός με πιάνει!
Με βλέπω να παίρνω πτυχίο στην ώρα μου τελικά και μετά....
ΤΡΕΜΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!!!
